Door
Ronald Hartsteen
 

De setting

Kerstmis: traditiegetrouw een periode van gezelligheid, lekker eten en drinken. Voor sommigen kan dit rijtje worden aangevuld met kerststress. Ik ben er dit jaar eentje van de laatste categorie, aangezien mij de dankbare taak ten deel valt om het kerstmaal te organiseren. Ongeveer 20 personen en 6 gangen, dat betekent 120 couverts.

Normaal gesproken houd ik in mijn keuken graag de touwtjes strak in handen. Misschien is dit nu niet de beste werkwijze. Misschien moet ik dit jaar toch maar datgene doen wat ik mijn klanten adviseer.

Van hoog naar laag springen

Bij her(ontwerp) van een organisatie hanteer ik de stelregel om verantwoordelijkheden zo laag mogelijk te beleggen. Mijn ervaring is dat je op deze manier medewerkers op basis van hun taakvolwassenheid de juiste vrijheid geeft om hun werk op een creatieve manier te kunnen uitvoeren. Tegenover deze vrijheid staat wel de verplichting om te leveren.

Bij medewerkers met een lage taakvolwassenheid betekent dit relatief veel sturing op details en een nauwe bewaking van voortgang en prestatie. Bij een hoge taakvolwassenheid betekent dit meer sturing op kaders en minder op details.

Wanneer ik kijk naar mijn team van inkopers, gelegenheidssouschefs en kerstkoksmaatjes dan zie ik hetzelfde beeld: ervaring variërend van het kunnen bakken van een ei tot het bereiden van een perfecte hazepeper, van simpele amuse tot een Tarte Tatin als dessert.

Koken binnen kaders

Geheel in lijn met een methode die ik vaak hanteer, zal ik letten op de interactie in mijn team van keukenprinsen en- prinsessen. Niet zozeer gericht op de activiteiten die zij moeten uitvoeren. Uiteraard heb ik wel eerst het doel en het product gedefinieerd (het menu), de randvoorwaarden benoemd (het boodschappenlijstje) de kaders helder omschreven (6 gangen, de eerste om 17u00, de laatste om 22u00) en de taken, rollen en verantwoordelijkheden belegd (de juiste persoon aan de juiste gang gekoppeld, de inkopers benoemd). 

Binnen deze kaders hebben ze de volledige vrijheid om hun kookkunsten te organiseren. Uiteraard zal ik mijn neefjes helpen met het dessert (lage taakvolwassenheid), maar mijn broer mag de hazenpeper zelf regelen.

Nooit meer vieze handen

Het enige wat mij nog rest is om op de kritieke momenten in het “proces” te zorgen dat de juiste mensen in stelling worden gebracht, de juiste gang wordt gestart, en om te bewaken dat het eindproduct (het gerealiseerde menu) op tijd wordt uitgeserveerd en de juiste kwaliteit heeft.

Hiervoor gaan we duidelijke procesafspraken met elkaar maken. Als het goed is, hoef ik mijn handen hier niet vies voor te maken!

Een volgende keer vertel ik hoe dit plan heeft uitgepakt. Of…als mijn disgenoten mij voor gek verklaren en ik toch besluit om een lastminute-ticket te boeken om de kerststress te ontvluchten, dan wordt het een reisverslag.

In elk geval alvast fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar gewenst!